Dieuwke Simonis-Stellinga en haar man hadden afgesproken ooit samen iets in de horeca te doen. Maar het moest wel meer zijn dan ‘restaurantje spelen’. Dieuwke Stellinga kwam uit de geestelijke gezondheidszorg en toen ze van de kerk in Hooge Zwaluwe restaurant Onze Kerk hadden gemaakt, namen ze ook mensen aan met een afstand tot de arbeidsmarkt. ‘We komen uit een dorp en daar hoort iedereen erbij.’

Foto : Wim Hollemans

Af en toe bekeken Dieuwke Stellinga en haar man mogelijk geschikte locaties voor een restaurant, tot in Griekenland toe. Toen ze hoorden dat de Willibrordus kerk in hun dorp Hooge Zwaluwe te koop zou komen, gingen ze kijken en wisten: dit is het. ‘We zijn bij de laatste dienst geweest, de bisschop was er om de kerk aan de eredienst te onttrekken.’ Stikzenuwachtig waren ze, want hoe zouden de mensen erop reageren dat er een restaurant in hun kerk zou komen? Maar de inwoners van Hooge Zwaluwe waren blij dat iemand van ‘hun mensen’ de kerk kocht en niet een of andere onbekende projectontwikkelaar. ‘Ze zeiden wel tegen ons dat we knettergek waren. In Hooge Zwaluwe wonen 1600 mensen, hier is niet veel.’

Toch draait het restaurant goed, zonder dat ze veel reclame hebben gemaakt. ‘Onze gasten zien ons als een plek waar goed voor mensen wordt gezorgd en waar het draait om verbinding en persoonlijke aandacht’, denkt Dieuwke Stellinga. Zakelijk gezien is dat imago belangrijk, maar verder vindt ze het niet bijzonder dat er mensen met een beperking in het restaurant werken. ‘Je moet het gewoon dóen. Niet te ingewikkeld maken. Als je het kapot denkt, doe je niks.’

‘Onze gasten zien ons als een plek waar goed voor mensen wordt gezorgd en waar het draait om verbinding en persoonlijke aandacht’

Het personeelsbestand van Onze Kerk telt een kleine dertig mensen. ‘We hebben plek voor vier mensen voor wie dit dagbesteding is. Zij hebben geen uitzicht op een normale baan omdat ze afhankelijk zijn van begeleiding. Verder hebben we beschutte werkplekken, voor normaal begaafde mensen die ‘iets’ hebben, dat kan van alles zijn. Voor die plekken hebben we het afgelopen jaar drie nieuwe mensen gehad, van wie twee toch een andere weg hebben gekozen.’

Brian van Oosterhout (21) is de derde van de drie, degene die is gebleven omdat de match met Onze Kerk goed is uitgepakt. Hij heeft autisme en ADHD en werkt sinds januari 2018 als kok in het restaurant. Eerst als dagbesteding, nu onbetaald en de volgende stap is dat hij een gewoon contract krijgt, met loonwaardebepaling. Alle bedrijven zouden moeten zijn als Onze Kerk, vindt Brian. ‘Wat mensen met autisme nodig hebben, is begrip. Mensen met een beperking worden snel overvraagd. Als ze niet voldoen, worden ze ontslagen. Of ze komen sowieso niet binnen. Hier vragen ze aan je wat je zwakke en je sterke kanten zijn. Daar houden ze rekening mee.’

Foto : Wim Hollemans

Toen ze haar plannen maakte voor het restaurant, wist Dieuwke Stellinga niet dat je veel steun van de gemeente kunt krijgen als je mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt in dienst neemt. ‘Je kunt mensen op proef nemen, je hoeft geen risico te lopen.’ Ze vindt het ‘supergaaf’ dat het lukt met Brian. Natuurlijk, ze steken veel tijd in begeleiding. Soms gaat het niet. Brian: ‘Bijvoorbeeld na een druk weekend. Dan zit mijn hoofd vol en raak ik snel het overzicht kwijt. Gelukkig heb ik goeie collega’s, die zeggen dan: adem in, adem uit. Dat duwtje heb ik dan nodig; even gas terugnemen.’

Haar achtergrond in de geestelijke gezondheidszorg helpt om mensen met een beperking te begeleiden, maar is niet noodzakelijk, zegt Dieuwke Stellinga. ‘Met gezond verstand kom je een heel eind.’ Het is in elk geval niet moeilijker dan een kerk laten verbouwen. ‘Alles wat er komt kijken bij de herbestemming van zo’n gebouw.’ Het heeft ze niet tegengehouden om nieuwe plannen te maken: van het raadhuis in het dorp maken ze een hotel. Met een winkeltje. Met wat weten ze nog niet: noten, of thee, of misschien cadeautjes. ‘Maar in ieder geval weer een plek voor iedereen.’

Dat ze voor Brabants Besten zijn geselecteerd, noemt ze ‘leuk en verrassend’. ‘Ik vind het superleuk om met andere ondernemers te praten.’ Erkenning voor wat ze doen, is het natuurlijk ook. Verdiend? Brian grijnst bij die vraag en kijkt zijn bazin aan. ‘Vooruit, doe ze maar een pluimpje…’