Dieuwke Simonis-Stellinga en haar man hadden afgesproken ooit samen iets in de horeca te doen. Maar het moest wel meer zijn dan ‘restaurantje spelen’. Dieuwke Stellinga kwam uit de geestelijke gezondheidszorg en toen ze van de kerk in Hooge Zwaluwe restaurant Onze Kerk hadden gemaakt, namen ze ook mensen aan met een afstand tot de arbeidsmarkt. ‘We komen uit een dorp en daar hoort iedereen erbij.’

 

Imago

‘Onze gasten zien ons als een plek waar goed voor mensen wordt gezorgd en waar het draait om verbinding en persoonlijke aandacht’, denkt Dieuwke Stellinga. Zakelijk gezien is dat imago belangrijk, maar verder vindt ze het niet bijzonder dat er mensen met een beperking in het restaurant werken. ‘Je moet het gewoon dóen. Niet te ingewikkeld maken. Als je het kapot denkt, doe je niks.’

 

Dagbesteding

Het personeelsbestand van Onze Kerk telt een kleine dertig mensen. ‘We hebben plek voor vier mensen voor wie dit dagbesteding is. Zij hebben geen uitzicht op een normale baan omdat ze afhankelijk zijn van begeleiding. Verder hebben we beschutte werkplekken, voor normaal begaafde mensen die ‘iets’ hebben, dat kan van alles zijn. Voor die plekken hebben we het afgelopen jaar drie nieuwe mensen gehad, van wie twee toch een andere weg hebben gekozen.’

Achtergrond

Haar achtergrond in de geestelijke gezondheidszorg helpt om mensen met een beperking te begeleiden, maar is niet noodzakelijk, zegt Dieuwke Stellinga. ‘Met gezond verstand kom je een heel eind.’ Het is in elk geval niet moeilijker dan een kerk laten verbouwen. ‘Alles wat er komt kijken bij de herbestemming van zo’n gebouw.’ Het heeft ze niet tegengehouden om nieuwe plannen te maken: van het raadhuis in het dorp maken ze een hotel. Met een winkeltje. Met wat weten ze nog niet: noten, of thee, of misschien cadeautjes. ‘Maar in ieder geval weer een plek voor iedereen.’

Contact

restaurantonzekerk.nl

Share