Loes de Volder is eigenaar van MamaLoes Babysjop en ‘maatschappelijk verantwoord ondernemer’. In haar bedrijf werken vrijwel allemaal mensen met een bijzonder verhaal; mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, uit de WW of de (langdurige) bijstand, maar ook met een chronische ziekte, een verslaving, psychische problemen, schulden of een crimineel verleden… Onlangs werd ze benoemd tot ‘Brabants Beste’.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Met het ‘sociaal verantwoord ondernemer-etiketje’ kom je opeens in een heel ander wereldje terecht… Je runt met veel liefde en plezier een bedrijf, en dan blijkt opeens dat je ’t ‘anders’ doet en dat daar bewondering voor is. Vooral voor de manier waarop je het doet… En voor je het weet zit je aan tafel met een Tweede Kamerlid!
Geen zorgen, wij vinden onze shop veel te leuk om de politiek in te gaan… Maar op woensdag 19 oktober zat ik wél aan tafel met Tweede Kamerlid Chantal Nijkerken van de VVD en diverse mede-ondernemers om over de Participatiewet te praten. Die wet heeft als doel om zoveel mogelijk mensen, met en zonder arbeidsbeperking, weer aan de arbeidsmarkt deel te laten nemen.

Mooie woorden
In 2013 slingerde Mark Rutte veelbelovend vanuit zijn Torentje de Participatiewet de wereld in. Een prachtig nieuw woord, maar wat moet je ermee? Hoe heeft ondernemend Nederland dit uitgelegd voor zichzelf en hoe wordt dit doorvertaald naar daden?
De ‘grote bedrijven’ aan tafel hebben hun mond vooral vol over de ‘Quotum-wet’. Nog zo’n mooi woord. Deze wet legt grote bedrijven op dat ze een vast percentage aan mensen met een zekere afstand tot de arbeidsmarkt in dienst moeten hebben. Het is grappig om te zien (of eigenlijk schieten de tranen me ter plekke in de ogen) dat ze het doel totaal voorbij schieten, omdat men deze ‘mooie woorden’ en ‘wat schrijft de wet ons voor?’ gebruikt als motor van het ‘sociale HR-plan’. De wettelijke cijfers zijn het uitgangspunt en daardoor wordt er helemaal vergeten om er te zijn voor de medemens, om aan de slag te gaan met onze maatschappelijke plicht, om oprecht naar onze harten te luisteren… In plaats van naar al die ‘opgelegde mooie woorden’.

Niet omdat ’t moet, maar omdat ’t kan!
Al die goedbetaalde HR-functionarissen en knappe koppen denken, rekenen, lezen de wet en de quota nog eens na. Ze breken hun hoofd over manieren om mensen met afstand tot de arbeidsmarkt te kunnen betrekken… Moeten er baantjes gecreëerd worden? Misschien kan iemand het kantoor komen vegen? Of het koffiezetapparaat schoonmaken? Maar is dat nu de motivatie en de weg die ons helpt naar een betere wereld? Omdat de wet het voorschrijft…? Ga gewoon doen! Niet omdat ’t moet…

Een betere wereld begint bij jezelf
Je moet het willen. Kijk om de ‘beperkingen’ van mensen heen. Gebruik juist de krachten van mensen. Want iedereen heeft een eigen unieke kracht, als de wil er maar is. Iedereen met een beetje motivatie, iedereen die wíl en kan werken, kan iets betekenen. Waar een wil is, is een weg. Ga samen aan de slag en haal eruit wat erin zit. Zo kan iedereen van waarde worden. Denk niet in fancy termen. Mooie woorden als ‘participatie’, ‘inclusief ondernemerschap’ of ‘innovatief HR-beleid’ hebben geen waarde zonder daden. Participeren betekent toch ook eigenlijk niets meer of minder dan ‘meedoen’? En is dat niet wat iedereen wil en ook zou moeten doen? Gewoon lekker meedoen? Een betere wereld begint toch bij onszelf. Geen (mooie) woorden, maar daden… Want samen kunnen we de wereld om ons heen voor iedereen een beetje mooier maken!

Bron: Babywereld